No cóż, kateogrycznie nie zgadzam się z Rymanowskim. Udało im się pożreć i powyrzucać jeszcze zanim sformalizowali swoje istnienie. To zdecydowanie nowa jakość. Uwarunkowana korzeniami założycieli rzecz jasna.

A PJN już zarejestrowało nową piekną domenę. Wisienką na torcie niech będzie konkurencyjne stowarzyszenie o nazwie PJN założone przez sympatyków pewnego popularnego kaczora.

Świat idealny nie istnieje. Prawdziwy świat jest twardy i kanciasty. A porozostawiane po ulicach prawdziwego świata panie w przebraniu Statui Wolności zachwalają ubezpieczenia komunikacyjne.

OMGOMG. No cóż, w obliczu tak rozbrajającej szczerości nie pozostaje nic innego tylko uznać niekwestionowaną wiarygodność reklamy.

Cóż, ten marketingowy cud to pewnie efekt briefu kreatywnego, o którym później powiem.

Dyspensa na Sylwestra. Możemy bawić się i jeść mięso

Zastanawiałem się długo, czemu ten artykuł mnie tak cholernie irytuje. I teraz już wiem. Chodzi o to „możemy”. Autor tego nadzwyczaj ważnego artykułu przyjął, że wszystkich czytelników dotyczą przykazania, spowiedzi, odpusty czy też „dyspensy” wydane przez jakiegoś pasibrzucha, który z pewnych przyczyn jest dla kogoś jakimś autorytetem. Zresztą, ilu naszych katolików poszłoby do spowiedzi po sylwestrze bez dyspensy? Trzech? Tutaj pozwolę sobie zacytować jeden z komentarzy zamieszczonych pod artykułem:

Moi Szanowni Podopieczni,

Pierwszy raz w dwutysiącletniej historii kościoła zdarzyła się sytuacja w której w archidiecezji łódzkiej sylwester przypada w piątek, a więc w dzień, w który, jak wszyscy wiemy, obowiązuje post. Modliłem się przez dwa tygodnie, aby Pan Bóg dał umożliwił mi rozwiązanie tej trudnej, ba, kryzysowej, sytuacji. Pragnę Was ucieszyć, iż Matka Boska przemówiła do mnie i zaproponowała rozwiązanie. Tak więc, moi drodzy parafianie niniejszym, na terenie archidiecezji łódzkiej w dniu 31 grudnia ogłaszam dzień 1 stycznia, zaś dnia 1 stycznia dzień 31 grudnia. Korzyść podwójna, a może i nawet większa – bawcie się (tylko pamiętajcie – gumki tylko w ostateczności w kontaktach z prostytutkami), jedzcie mięso, czcijcie Pana swojego, który gotów jest do takich poświęceń abyście mogli urżnąć się w trupa nie naruszając przy tym przykazań (a przynajmniej nie jakoś bardzo).

Z wyrazami czułej miłości
Wasz Pan Biskup.

Należy jeszcze dodać, że mamy jedną dodatkową korzyść: mianowicie taka dyspensa na pewno ściągnie do Łodzi turystów z innych archidiecezji, które takich dyspens nie wydały.

To się nazywa promocja miasta!

Tak czy siak, „zasady” „teleturnieju” z grubsza wyglądaja tak:

W każdym odcinku emitowanego na żywo show brać będzie udział pięciu losowo wybranych uczestników, spośród tych, którzy zgłoszą się do programu wysyłając sms. W domu każdego z nich w niedzielę pojawi się w ekipa telewizyjna. Podczas programu widzowie poznają uczestników oraz ich rodziny i znajomych. W trakcie show będą oni musieli jak najciekawiej opowiedzieć o tym, na co chcą przeznaczyć ewentualną wygraną w programie, a widzowie w głosowaniu sms-owym zdecydują, komu przyznać główną nagrodę. Każdy wysłany sms przez oglądających będzie jednocześnie zgłoszeniem do kolejnego odcinka.

Wygląda to wybitnie polski pomysł (RODZINA, ZNAJOMI) jakkolwiek teleturniej jest rzekomo na zagranicznej licencji (pozostaje tylko pytanie zza której granicy przywiało to badziewie). Będzie w każdym bądź razie wspaniałą okazją do pooglądania meblościanek wypełnionych kryształami, pluszakami, zezowatymi papieżami i tym podobnej przaśnej tandety, więc zabawa szykuje się przednia. Na pewno będzie też można liczyć na kontrowersyjną konkurencję między rodziną, która chce wybrać się do TUNEZJI aa rodziną, która planuje „przeznaczyć pieniądze na edukację” dzieci, które niefrasobliwie spłodziła.

Wypadałoby jeszcze wspomnieć, że teleturniej nazywa się „7420 milion od zaraz” (chociaż nie chce mi się w to wierzyć – to nowe wyżyny), a kto będzie prowadzącym to chyba dość oczywiste i właściwie to nie wiadomo czy warto to obśmiewać czy nie. Zastanawiałem się kiedyś jak to jest możliwe, że ten facet prowadzi równolegle tyle programów, ale szybko uprzytomniłem sobie, że większość z nich nie przetrwała więcej niż jednego „sezonu” (najmocniej przepraszam za użycie tego terminu w stosunku do polskiej telewizji).

„Po co spędzać życie zamieniając jedno pudełko na drugie?” pyta narrator. Pytanie to jest wyjątkowo bezczelne zważywszy, iż jeśli chodzi o dostępne środki transportu miejskiego to właśnie samochód jest tym, w którym można się poczuć jak w pudełku. Wiedzieli o tym też zapewne twórcy reklamy, gdyż w ramach metafory pudełka metro przedstawiono jako ciasną windę doń prowadzącą a komunikację miejską naziemną w postaci wiaty oraz w postaci wagoników kolejki linowej, która, jak wiadomo, występuje w większości znanych miast. Pojawia się również jakiś dziwny pojazd poruszający się po przejściu dla pieszych.

Nie trzeba oczywiście dodawać, że cudowny Hyundai ix20 jest JEDYNYM samochodem w wielkim mieście obdarzonym setką wieżowców. Zwieńczeniem reklamy jest zaparkowanie samochodu iście po bucowsku, czyli zajmując cztery miejsca parkingowe – swoją drogą to intrygujące, po co urządzono taki parking w mieście, gdzie nie ma samochodów. Tu też przydałby się disclaimer „Propozycja parkowania. Może skutkować mandatem albo porysowanym lakierem”.

Dziwić może tylko, że reklamacje w sprawie zakorkowanego miasta kierowane są do miejskich urzędów zamiast do firmy, której dział marketingu nierozważnie obiecał w reklamie miasto bez innych kierowców.

Być może przydałoby się na końcu reklamy nagryzmolić maczkiem „Uwaga: W rzeczywistości korzystanie z samochodu w sposób przedstawiony w reklamie może nie być możliwe”.